Kiedy znajomy podczas górskiej eskapady proponuje Wam wędrówkę czarnym szlakiem, odmawiacie, przekonani, że to dla Was za trudny szlak? Bo od zawsze wpajano Wam, że kolory oznaczają właśnie skalę trudności? Nie idźcie tą drogą. Tylko szlakiem. I pozbądźcie się błędnych przekonań. Bo kolory nic nie znaczą…

 

OK, znaczą, ale nie mają niczego wspólnego z trudnością szlaku (tak jak np. w przypadku tras narciarskich). Pomyślcie choćby o czerwonym szlaku prowadzącym głównym grzbietem Sudetów, Beskidów, Tatr Zachodnich. Może to Was na coś naprowadzi?

 

Kolory i oznaczenia szlaków turystycznych

Szlaki turystyczne w polskich parkach narodowych są oznaczone zgodnie z zasadami przyjętymi przez PTTK – Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. To pięć głównych kolorów: żółty, czerwony, zielony, niebieski i czarny, występujących w konfiguracji: pasek biały, pasek jednego z kolorów i znów pasek biały. Do czego zatem odnoszą się kolory i czy jest w tym jakiś większy zamysł?

Jest. Szlaki oznaczamy kolorami wg następującego klucza:

  • Czerwony – to szlak główny, którym wędrówka będzie najciekawsza pod względem oglądanych krajobrazów i przyrody. Stąd właśnie Główny Szlak Sudecki czy GSB (Beskidzki) to właśnie szlaki czerwone. Szlakiem oznaczonym takim kolorem przejdziemy przez grzbiet Czerwonych Wierchów, czerwona jest też Orla Perć, cała droga z Palenicy Białczańskiej przez Morskie Oko na Rysy czy szlak przez Bieszczadzkie Połoniny.
  • Niebieski – trasa dalekobieżna, jak np. szlak prowadzący z Morskiego Oka przez Świstówkę do Doliny Pięciu Stawów Polskich.
  • Zielony – krótki, najkrótsza droga do charakterystycznych miejsc regionu.
  • Żółty – krótki szlak łącznikowy lub dojściowy.
  • Czarny – krótka droga dojściowa (ponownie dla miłośników tatrzańskich wędrówek: np. szlaki nad Smereczyński Staw z Hali Ornak czy z Doliny Pięciu Stawów na Kozi Wierch).

Ponieważ szlaki turystyczne nie są oczywiście liniami prostymi, oznaczenia występują w różnych wariantach: zakrętu (kąt 90 lub 135 stopni), strzałki czy kolorowej kropki w białej obwódce, która oznacza początek lub koniec danego szlaku.

Przeczytaj również  Jak wybrać plecak w góry?
Znaczenie kolorów szlaków turystycznych
Znaczenie kolorów szlaków turystycznych

Pamiętajcie, że oznaczenia nie występują rzadziej niż co 200 metrów. Jeśli stracicie je z oczu przez dłuższy czas, upewnijcie się, że jesteście na właściwej drodze.

 

Szlaki narciarskie

Oznaczenie szlaku narciarskiego (źr. Wikipedia)

W przypadku tych znaków faktycznie sprawdza się przekonanie, że kolor szlaku oznacza jego trudność w zależności od nachylenia stoku. Oznaczenia tych szlaków są bardzo podobne do szlaków pieszych, jednak biały kolor pomocniczy zastępuje kolor pomarańczowy. I tak wyróżniamy szlaki narciarskie:

  • Zielone – stopień trudności A – bardzo łatwy
  • Niebieskie – stopień trudności B – łatwy
  • Czerwone – stopień trudności C – trudny
  • Czarne – stopień trudności D – bardzo trudny

Znaki takie spotkacie najczęściej na długich tyczkach wystających ze śniegu, ale czasem też drzewach. Zwracajcie na nie uwagę, bo również występują jako kierunkowskazy. Chyba że lubicie jazdę poza szlakiem i pozwalają Wam na nią Wasze umiejętności, to śmiało!

 

Szlaki rowerowe

Oznaczenie szlaku rowerowego (źr. Wikipedia)

W Polsce oznaczone są tymi samymi kolorami co znaczki piesze, jednak inaczej wygląda samo oznaczenie szlaku. To biała, kwadratowa tabliczka z paskiem danego koloru oraz symbolem roweru umieszczonym nad nim. Obwódka oznakowania w Polsce jest zawsze czarna, podobnie jak symbol roweru, jedynym kolorowym elementem jest pasek.

 

Oznaczenia międzynarodowe szlaków rowerowych są bardzo podobne, jedynie cała tabliczka jest w kolorze szlaku (białe tło, obwódka i rower kolorowe). Weźcie to pod uwagę, jeśli wyjeżdżacie pokręcić na dwóch kółkach gdzieś za granicę.

 

Szlaki konne

Oznaczenie szlaku konnego (źr. Wikipedia)

Czasem w lesie możecie zauważyć też inne rodzaje oznaczeń: biały kwadrat z kołem w kolorze pomarańczowym. Te znaki są przeznaczone dla osób jeżdżących konno. Czarne koło z mniejszym kołem pomarańczowym w środku na białym kwadratowym tle to początek szlaku konnego. W znakach poprzedzających zakręt koło jest zastępowane pomarańczowymi liniami wskazującymi kierunek skrętu, bardzo podobnymi do tych ze znaków pieszych. Czasem możecie także zauważyć znaki z głową konia – te wskazują najczęściej na miejsce możliwego popasu lub postoju.

Przeczytaj również  #AmbasadorGOSport – Wojtek Ryczer: Testy Wanabee

 

   

Ścieżki spacerowe

Oznaczenie ścieżek spacerowych

Z takimi oznaczeniami – kwadratem podzielonym po przekątnej na dwa trójkąty: ten po prawej zawsze biały, lewy dolny w innym kolorze – możecie spotkać się w okolicy miejscowości turystycznych lub uzdrowisk. To krótkie szlaki spacerowe, o długości maksymalnie 5 km.

 

Ufff, skomplikowane? Tylko na pierwszy rzut oka. Wystarczy na spokojnie przeczytać i potem obejrzeć „w terenie”. Sprawa nieco komplikuje się, gdy wyjedziecie za granicę. Nawet w Unii Europejskiej nie ma ustandaryzowanego sposobu oznaczania szlaków turystycznych. Zanim więc wyjedziecie w inne pasmo górskie, sprawdźcie, w jaki sposób oznaczane są w nim szlaki piesze.

Comments

comments

Comments

comments